Jak zamienić notatki z kazania w tygodniowe studium Biblii

Masz zeszyt pełen niedziel. Po trzy punkty, kilka wersetów, jedno zdanie kaznodziei, które trafiło na tyle mocno, że podkreśliłeś je dwa razy. I to wszystko tam leży, nic nie robiąc, aż zeszyt się zapełni i kupisz następny.

Problemem nie są notatki. Problemem jest to, że notatka to zapis słuchania — a słuchanie to bierna połowa roboty.

Dlaczego przeglądanie notatek nie działa

Najbardziej naturalna rzecz, jaką można zrobić z notatkami, to przeczytać je jeszcze raz. Sprawia wrażenie produktywnej. Jest też mniej więcej najmniej skuteczna z dostępnych opcji.

Eksperymenty Henry'ego Roedigera i Jeffreya Karpicke'a z 2006 roku podłożyły pod to liczby: studenci, którzy ćwiczyli przypominanie sobie tekstu, po tygodniu pamiętali z niego około 61 %, a ci, którzy go tylko wielokrotnie czytali — jakieś 40 %. Ten sam materiał, ten sam czas, przepaść w wyniku. Wyciąganie czegoś z głowy bije wkładanie tego z powrotem.

Czyli lekarstwem nie jest ładniejsze pismo ani sprytniejszy szablon. Lekarstwem jest tydzień, w którym musisz z tych notatek coś wytworzyć, zamiast konsumować je po raz drugi.

Niedziela: sprowadź kazanie do jednego zdania

Zrób to przed obiadem, póki jeszcze ciepłe. Jedno pytanie: gdybym mógł zatrzymać dokładnie jedną tezę z tego kazania, która by to była?

Zapisz ją pełnym zdaniem — podmiot, orzeczenie, wszystko. Nie „Łaska". To temat, a temat tydzień później jest bezużyteczny. Raczej coś takiego: Łaska nie jest nagrodą za nawrócenie; jest tym, co w ogóle czyni nawrócenie możliwym. Teraz masz coś, z czym możesz się zgodzić, pokłócić albo co możesz sprawdzić.

Potem wybierz jeden fragment. Jeśli kazanie dotknęło sześciu tekstów, weź ten, do którego wracało. Cała reszta notatek jest w tym tygodniu obsadą drugoplanową.

Poniedziałek: przeczytaj fragment na zimno

Otwórz tekst bez notatek w zasięgu ręki. To krok obserwacji w indukcyjnym studium Biblii: dyscyplina dostrzegania, co tekst faktycznie mówi, zanim rozstrzygniesz, co znaczy.

Przeczytaj trzy razy, a potem zapisz sześć do ośmiu prostych obserwacji. Powtórzone słowa. Przeciwstawienia („ale", „dlatego", „już nie"). Kto mówi i do kogo. Co stoi bezpośrednio przed fragmentem i zaraz po nim — kazania bez przerwy przycinają kontekst, a w tym, co przycięte, często zostaje najciekawsze.

Jeszcze nie interpretuj. Po prostu zauważaj.

Ci byli szlachetniejszego usposobienia niż owi w Tesalonice; przyjęli oni Słowo z całą gotowością i codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają.

— Dzieje Apostolskie 17:11

Ten werset to praktycznie opis stanowiska dla tego kroku. Berejczycy nie byli wobec Pawła cyniczni. Traktowali go poważnie.

Środa: zamień obserwacje w pytania

Weź każdą obserwację i przeformułuj ją na pytanie. „Paweł powtarza w Chrystusie cztery razy" staje się „dlaczego Paweł wciąż wraca do w Chrystusie, zamiast pójść dalej?". To w pytaniach dzieje się interpretacja; twierdzenia po prostu leżą.

Teraz wyciągnij zdanie z niedzieli i przyłóż je do tekstu. Trzy uczciwe wyniki:

1. Fragment mówi to wprost. Dobrze — znasz teraz tę tezę z pierwszej ręki, nie ze słyszenia.
2. Fragment ją podpiera, ale dopiero z kontekstem, który kazanie pominęło. Właśnie nauczyłeś się więcej, niż uczyło kazanie.
3. Kazanie użyło tekstu jako trampoliny. Zdarza się, nie ma w tym skandalu, a umiejętność odróżnienia jednego od drugiego to spora część tego, co nazywamy biblijną kompetencją.

Piątek: zapisz zastosowanie, z którego można cię rozliczyć

Zastosowanie umiera, gdy jest mgliste. „Być cierpliwszym" to nie zastosowanie — to nastrój.

Podaj osobę, godzinę albo sytuację. Jeśli w sobotę znajomy nie mógłby cię zapytać „no i, zrobiłeś?", to jeszcze nie jest zastosowanie.

Cały tydzień na jednej stronie

Około godziny rozłożonej na cztery dni. Rozłożenie nie jest ozdobnikiem: to rozłożone w czasie przypominanie przenosi materiał do pamięci długotrwałej, a cztery krótkie sesje biją jedną długą sobotnią przy tym samym łącznym koszcie.

Jak zrobić to w małej grupie

Ten sam szkielet działa dla dwóch osób i dla dwunastu. Jedna zmiana: przetnij środek. Poniedziałkowe obserwacje każdy robi sam, a środowe pytania grupa bierze wspólnie — samodzielna obserwacja nie pozwala najgłośniejszej osobie w pokoju ustawić wszystkim odczytania, zanim ktokolwiek spojrzy w tekst. Niedzielne zdanie przynieś jako tezę na ławie oskarżonych, nie jako wniosek do zatwierdzenia.

Narzędzie do przechwytywania pomaga w nudnej części. Sacred Hour nagrywa albo skanuje kazanie, transkrybuje je i zamienia streszczenie w fiszki, więc niedzielne dziesięć minut idzie na wybór twojego zdania, a nie na odtwarzanie tego, co zostało powiedziane.

Częste pytania

A jeśli mój kościół nie pozwala nagrywać?

Najpierw zapytaj — sporo wspólnot nie ma nic przeciwko przy użytku prywatnym, a część i tak publikuje audio. Jeśli odpowiedź brzmi „nie", metoda nadal działa: niedzielne zdanie i jeden fragment to wszystko, czego potrzebuje poniedziałek.

Czy mogę zrobić tak z kazaniem sprzed kilku miesięcy?

Tak, a stare notatki są nawet dobrym punktem startu — zapomniałeś już na tyle dużo, że przypominanie wykona prawdziwą pracę.

Cztery dni w tygodniu to sporo. Jakie jest minimum?

Niedzielne zdanie plus jedna dwudziestominutowa sesja z fragmentem w środku tygodnia. Ta para dźwiga całą resztę. Środę i piątek dołóż z powrotem, gdy wersja dwusesyjna przestanie kosztować wysiłek.

A jeśli po przestudiowaniu tekstu nie zgadzam się z kazaniem?

Zapisz, co znalazłeś i dlaczego, a potem zanieś to pastorowi albo grupie jako pytanie, nie jako wyrok. Większość kaznodziejów woli odpowiedzieć na dobrze przeczytane pytanie niż mówić do sali, która niczego nie sprawdza.

Co zrobić w najbliższą niedzielę

Nie przebudowuj sposobu robienia notatek. Dopisz jedną linijkę na dole strony: kazanie w jednym zdaniu plus fragment, na którym najmocniej się opierało. Ta linijka zajmuje dziewięćdziesiąt sekund, a cała reszta obraca się wokół niej.

Potem wpisz do kalendarza dwadzieścia minut w poniedziałek. Nie „kiedyś w tygodniu". W poniedziałek.